روز سهشنبه ۱۶ دی ۱۴۰۴، جمعی از کارگران شاغل در ایستگاه راهآهن شهر چابهار در اعتراض به عدم پرداخت حقوق معوقه، دست به اعتصاب زدند.
این کارگران اعلام کردهاند که دستکم دو ماه حقوق دریافت نکردهاند و پیگیریهای مکرر آنان نزد مسئولان ذیربط تاکنون به نتیجه مشخصی نرسیده است. کارگران معترض، بلاتکلیفی مزدی و فشار فزاینده معیشتی را دلیل اصلی توقف کار عنوان کردهاند.
خواسته اصلی اعتصابکنندگان پرداخت فوری حقوق معوقه و ورود مسئولان به وضعیت معیشتی کارگران است. آنان تأکید کردهاند تا زمان تعیین تکلیف مطالبات خود، به اعتصاب ادامه خواهند داد.
این رویداد در شرایطی رخ میدهد که تعویق دستمزدها به یکی از محرکهای اصلی اعتراضات کارگری در بخشهای مختلف کشور تبدیل شده و نبود سازوکار پاسخگو برای پرداخت بهموقع حقوق، به تشدید نارضایتیهای صنفی دامن زده است.
معوقات مزدی ابزار انتقال بار بحران به دوش کارگران است: بنگاه و دولت با نگهداشتن دستمزدهای پرداختنشده، جریان نقدینگی خود را حفظ میکنند و هزینههای ناتوانی مدیریتی را از جیب نیروی کار میپردازانند. در چنین نظمی، بدون سازمانیابی مستقل و قدرت اعتصاب سراسری، هیچ مذاکرهای به نتیجه نمیرسد؛ حکومتها تنها وقتی پای میز میآیند که با نیروی متراکم و مصمم کارگران روبهرو شوند.
