در ادامه زنجیره حوادث کاری، یکشنبه ۱۴ و دوشنبه ۱۵ دیماه ۱۴۰۴ دو حادثه جداگانه در معدن و صنعت بار دیگر جان و سلامت کارگران را به مخاطره انداخت.
در معدن زغالسنگ خمرود شهرستان زرند، واژگونی یک دستگاه نفربر در مسیر بازگشت از بازدید داخلی معدن، به مرگ یک کارگر و مصدومیت دو نفر دیگر انجامید. بر اساس گزارشها، شش نفر از کارکنان معدن از جمله مدیر و سرکارگر سوار بر نفربر بودند که در این حادثه، علی منصوری، کارگر حدوداً ۳۰ ساله و اهل دشتخاک زرند، زیر دستگاه گرفتار شد و جان خود را از دست داد. یکی از مصدومان پس از درمان سرپایی مرخص شده و کارگر دیگر به دلیل شکستگی نیازمند عمل جراحی است.
همزمان، در حادثهای دیگر، حریق گسترده در کارخانه لبنیات آمل (کاله) رخ داد. به گفته سخنگوی جمعیت هلالاحمر، ۲۳ تیم عملیاتی شامل ۶۷ امدادگر و نجاتگر با ۲۳ خودروی امدادی برای پشتیبانی از عملیات اطفای حریق در محل مستقر شدند. آتشسوزی پس از مهار اولیه وارد مرحله لکهگیری شد. در این حادثه، ۵ کارگر مصدوم به مراکز درمانی منتقل شدند و یک نفر نیز در محل درمان شد.
این دو حادثه، در دو بخش متفاوت ـ معدن و صنعت ـ یک واقعیت مشترک را عیان میکند:
ناایمنی محیطهای کار، بیتوجهی سیستماتیک به جان نیروی کار و اولویتدادن به سود و تولید بر سلامت کارگران. از معادن زغالسنگ تا کارخانههای بزرگ صنعتی، فقدان استانداردهای ایمنی مؤثر، فرسودگی تجهیزات، نبود نظارت مستقل و بیمسئولیتی کارفرمایان، کارگران را به قربانیان دائمی این مناسبات تبدیل کرده است.
در چنین شرایطی، جان کارگر نه یک «خط قرمز»، بلکه متغیری قابلچشمپوشی در محاسبات کارفرمایان و نهادهای مسئول تلقی میشود. تجربه نشان داده است که بدون تشکلیابی مستقل، اتحاد عمل و سازمانیابی سراسری نیروی کار، هیچ فشاری برای ایمنسازی محیطهای کار و پاسخگویی کارفرمایان شکل نخواهد گرفت.
تنها با اتکا به قدرت جمعی است که میتوان ایمنی، سلامت و حق زندگی کارگران را به مطالبهای تحمیلشدنی تبدیل کرد.
