به گزارش پژواک کار ایران، پس از اتصال محدود اینترنت و در تاریخ ۸ بهمن ۱۴۰۴، مجمع کارگران ذوبآهن اصفهان دو متن مهم منتشر کرده است: پیام همدلی با جانباختگان دیماه و بیانیهای اعتراضی نسبت به وضعیت معیشتی و نقض حقوق کارگران. این دو متن، پیوند روشن میان سوگ اجتماعی و مبارزه طبقه کارگر را بازتاب میدهند.
در پیام همدلی این مجمع آمده است:
«دیماه ۱۴۰۴ در حافظه این سرزمین بهعنوان فصلی از اندوه و حیرت باقی خواهد ماند؛ ماهی که در آن، خیابانها شاهد فریادهایی بودند که از دل سفرههای خالی، از قلبهای خسته و از زندگیهایی برخاسته بود که زیر بار تورم و بیعدالتی خم شده بودند.»
و در ادامه تأکید شده است:
«آنها فقط “خبر” نبودند؛ پدر بودند، مادر بودند، جوان بودند، امید بودند… پشت هر نام، یک جهان وجود داشت.»
این متن، جانباختگان اعتراضات را نه بهعنوان عدد و آمار، بلکه بهعنوان انسانهایی با زندگیهای واقعی و رؤیاهای ناتمام به یاد میآورد و تصریح میکند که:
«هیچ مطالبهای، هیچ اعتراض مدنیای، هیچ فریادی برای زندگی بهتر، نباید به بهای جان تمام شود.»
در بیانیه اعتراضی رسمی، مجمع کارگران ذوبآهن اصفهان مستقیماً به بحران معیشتی کارگران و وضعیت نابسامان محل کار خود پرداخته و اعلام کرده است:
«مردمی که زیر فشار خردکننده تورم افسارگسیخته، گرانی بیسابقه ارز و بحرانهای معیشتی به خیابان آمدند، تنها خواهان شنیدهشدن بودند؛ اما بسیاری از آنان در همین خیابانها آسیب دیدند و جان خود را از دست دادند.»
در ادامه این بیانیه آمده است:
«ماههاست که پرداخت حقوق با تأخیرهای مکرر انجام میشود، بدون آنکه کوچکترین توضیح شفاف یا برنامه مشخصی ارائه شود. معوقات قانونی کارگران بلاتکلیف مانده و زندگی هزاران خانواده کارگری در این بحران اقتصادی، هر روز سختتر و ناپایدارتر شده است.»
مطالبات صریح کارگران نیز چنین اعلام شده است:
«مدیریت موظف است تمام حقوق معوقه را فوراً و بدون هیچگونه تأخیر بیشتر پرداخت کند»
و همچنین خواستار «برنامهای شفاف، مکتوب و قابل نظارت برای پایاندادن به تأخیرهای ماهانه» شدهاند.
در بخش پایانی بیانیه تأکید شده است:
«ما تأکید میکنیم که حق کارگر، حق زندگی است و هیچ مدیریتی حق ندارد این حق را نادیده بگیرد.»
و هشدار داده شده که ادامه این وضعیت «تنها موجب افزایش نارضایتی، بیاعتمادی و شکاف عمیقتر میان مدیریت و نیروی کار خواهد شد.»
🔻 این دو متن در کنار یکدیگر، تصویری روشن از موقعیت طبقه کارگر در ایران امروز ارائه میدهند: طبقهای که هم تحت فشار شدید اقتصادی قرار دارد، هم در صف نخست اعتراضات اجتماعی ایستاده، و هم از قربانیان اصلی سرکوب حکومتی است — اما همچنان با صدایی آگاهانه، انسانی و سازمانیافته، هم سوگواری میکند و هم مطالبهگری.
اعتراضات اخیر ریشه در بحران عمیق اقتصادی و فروپاشی معیشت دارد، اما بهدلیل بنبست کامل در بهبود وضعیت و نبود هرگونه روزنهای برای تحقق مطالبات، بهطور طبیعی به سمت تغییرات بنیادین سیاسی و عبور از مناسبات موجود سوق یافته است؛ بهگونهای که امروز عملاً کل جامعه روی همین خط قرار دارد و به درست در پی تغییر حاکمیت است.
✍️ پژواک کار ایران
