بر اساس گزارش رسانههای رسمی، کارگران کارخانه داروگر تهران با ۳ تا ۵ ماه دستمزد معوقه بههمراه عیدی و پاداش پرداختنشده، در شرایطی بحرانی معیشتی بهسر میبرند.
یکی از کارگران اعلام کرده است که با وجود پایین بودن سطح دستمزدها، همین حقوق ناچیز نیز با ماهها تأخیر پرداخت میشود و با گذشت نزدیک به یک ماه از سال ۱۴۰۵، هنوز عیدی و پاداش به حساب کارگران واریز نشده است. کارگران تأکید میکنند که در نتیجه این وضعیت، حتی تأمین حداقل نیازهای خوراکی خانوادههایشان با مشکل جدی مواجه شده است.
به گفته کارگران، مشکلات این واحد تولیدی سالهاست بهدلیل سوءمدیریت ادامه دارد و مراجعات مکرر آنان به نهادهای مسئول تاکنون بینتیجه مانده است. یکی دیگر از کارگران گفته است: «ماههاست با نسیه زندگی میکنیم، اما هیچ ارادهای برای رسیدگی به وضعیت ما وجود ندارد.»
این وضعیت تنها مختص یک واحد نیست، بلکه نمونهای از شرایط گستردهای است که در آن، معوقات مزدی به امری عادی تبدیل شده و کارگران عملاً بدون هرگونه امنیت معیشتی رها شدهاند. در شرایط کنونی و با تشدید بحران اقتصادی و پیامدهای جنگ، این روند بهسمت وخامت بیشتر پیش میرود و فشار بر زندگی کارگران هر روز سنگینتر میشود.
در برابر این وضعیت، اتکا به وعدههای نهادهای رسمی راهگشا نبوده و نخواهد بود. آنچه میتواند کارگران را از این چرخه فرساینده خارج کند، اتحاد عمل، گسترش اعتراضات جمعی و حرکت بهسوی ایجاد تشکلهای مستقل و سراسری کارگری است؛ مسیری که بدون آن، تداوم این شرایط تنها به تعمیق فقر و بیحقوقی بیشتر خواهد انجامید.
