روز چهارشنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۵، «حمید حسینپناهی» سیمبان شاغل در یکی از شرکتهای پیمانکاری برق کردستان، حین کار و بر اثر برقگرفتگی جان باخت. مراسم خاکسپاری او در سنندج برگزار شد.
روز گذشته نیز، در مراسمی حکومتی به مناسبت «روز جهانی سیمبان»، از او و «سعید جلالی» بهعنوان «شهید» یاد شد و تلاش شد این مرگها به شرایط جنگی نسبت داده شود.
بدون تردید جنگ، که جنگ دولتهاست و نه مردم، جان کارگران و غیرنظامیان را بیش از پیش به خطر میاندازد. اما واقعیت این است که کشتار کارگران در محیطهای کار، سالهاست حتی بدون جنگ ادامه دارد. نبود ایمنی، کار پرخطر، قراردادهای پیمانکاری و بیمسئولیتی کارفرمایان، محیط کار را به قتلگاه کارگران تبدیل کرده است.
کارگران سیمبان، مانند میلیونها کارگر دیگر، بدون امنیت جانی و شغلی کار میکنند و هر روز در معرض مرگاند.
راهحل برونرفت از این وضعیت در سازمانیابی مستقل کارگران، ایجاد تشکلهای واقعی و اتحاد عمل برای تحمیل ایمنی و حقوق انسانی است. بدون نیروی متشکل کارگری، این چرخه مرگ ادامه خواهد داشت.
